پشت هیچستان جایی است

آتل نبند

balootesargardan — Thu, 03 Dec 2009 11:19:03 GMT

آتل نبند

دست وپاي شکسته نمازهايم را

بيرون پنجره هاي خانه ام

آنقدر دروغ گفته اند

به شهر

به خدا

به مردم

به سيم هاي تلفن

که سياهي غليظ شده است

پروانه ها تاب اوج در سياهي ندارند

براي اين شکسته هاي رو به افول متاسف نيستم

نگران نشو!

خانه جدیدمان

balootesargardan — Mon, 09 Nov 2009 07:01:07 GMT

ظرف ها بالاخره توی کابینت ها جای خود را پیدا می کنند

قهوه خوری ها سرانجام در می یابند کجای خانه بنشینند زیباتر به نظر می آیند

عشق اما این روزها توی خانه نوی به هم ریخته مان سرگردان است نمی داند کجا سکنی گزیند

****

عشق را از روی دیوارهای خانه قبلی برنداشته ام مثل جالباسی و توکابینتی ها و بقیه خرت و پرت ها . گذاشتم باشد شاید آدم های آن خانه کمی مهربان تر شوند .... عشق را توی کارتن نبستم و ننوشتم " احتیاط شکستنی است !" ... عشق را رها کردم و بعد ناگاه دیدم که توی این خانه جدید دارد وول می خورد ... عشق آدرس را بلد است ...

*****

قفسه کتاب هایت بی کتاب چقدر زیباتر است ! چقدر سبک تر ! و چقدر پر از کتاب های نداشته ی مهربان!.... قفسه کتاب هایت بدون کتاب بهترین وسیله خانه من است ... زیابترین! دوست دارم ساعت ها بینشینم کتاب های خالی نداشته قفسه ات را تماشا کنم ورق بزنم و پرواز کنم...

پريشان نوشت ها

balootesargardan — Fri, 16 Oct 2009 21:23:18 GMT

اگر چه حميد نامه نوشتن به تو را بيهوده مي داند وقتي تو اين همه نزديکي اما من باز هم برايت نامه مي نويسم و لو يواشکي چرا که نوشتن براي تو پيچش تن ماهي ها را عاشقانه تر مي کند؛

تو مثل ماشين بازيافت شده اي

از دور صدايت مي آيد

مي دوم و چادر مي اندازم روي سرم و سرک مي کشم هنوز خيلي مانده تا به من برسي

مي آيم و در حالي که گوش به زنگ صدايت هستم

آشپزي مي کنم

به خود که مي آيم تو رفته اي...

من خواب مانده ام و نمازي پروانه نشده است...

***

يک چيزهايي عوض شده است ... يک حس هايي... يک اشک هايي ... يک حال هايي در مواقع دعا خواندن و حرم رفتن ... اين ها رفته اند توي يک بادکنک و من محکم زده ام زير بادکنک و مسيرش را با چشم دنبال نکرده ام ... بادکنک نيست اما تهي نشده است گوهرشاد از نگاه خدا و زيارت وداع زائران تهراني هنوز مي تواند کسي را ببرد تا زيارت وداع مدينه...

روحم را بيرحمانه تشنگي مي دهم ... به راحتي نماز نمي خوانم ، دعا نمي خوانم ، ذکر نمي گويم ... از صبح تقاضاي ذکر مي کند قلبم اما من اعتنا نمي کنم ... اين يک جور مازوخيسم است و من مي روم دنبال کار من! مي روم خيابان ، کلاس ، سراغ کتاب ها ، ظرف ها ، يخچال ، جارو و کلمه هاي زبان و نزديکي هاي ظهر که من و سفره مان انتظار آمدن حميد را مي کشيم از شدت اين تشنگي بي مهابا گريه ام مي گيرد ...

مازوخيسم هنوز ادامه دارد ؛ چادر احرام را قايم کرده ام...

***

زن حجم ساده اي است ... حجم ساده اي که از تغيير نگران مي شود که دنبال هويت و علاقه هاي گذشته گريه اش مي گيرد که عشق را هنوز نماز مي برد که تازگي مهر هم درست کرده است ؛ " وکيل پايه يک دادگستري"

***

باورت مي شود هيچ چيز نمي خواهي وقتي بي کلمگي بيرحمانه به تو تجاوز کرده است؟

نه دوست داري درس بخواني نه پي اصلاحات پايان نامه را بگيري نه تلفن جواب دهي و نه جايي بروي ... گوشه آرام خانه ات را مي طلبي ...

حالا ديگر تمام طعم ها و مزه ها هم يکسان شده اند ... ديگر رانندگي را هم خسته کننده مي يابم ... دوچرخه و اسکيت هم ديگر برايم نخر ... اما مرا از آغوش وحشي ِ اين بي کلمگي نجات بده ... شايد تو بتواني ... غيرت تو بتواند شايد...

***

من رازهايم را براي تو مي گويم ! همۀ رازهايم را منحصرا براي تو مي گويم . وقتي که لامپ ها خاموش است و تو دراز کشيده اي و من دراز کشيده ام کنارت و صداي نفس هايت طوري مي آيد که يعني خوابي ... آن وقت در اين سياليت عميق من تمام رازهايم را منحصرا به تو مي گويم

***

توي سينما به عنوان يک مخاطب " عام" يا شايد خيلي عام مي نشينم . استاد فيلنامه نويسي مي گفت توي فيلنامه هايت بدبختي بريز تا مخاطب عام ببيند و بعد فکر کند چقدر خوشبخت است ...

حالا من احساس خوشبختي زيادي مي کنم وقتي رفتار بي ادبانۀ بازيگر فيلم را با زنش مي بينم و همراه تمام مخاطب هاي عام نشسته در تاريکي سينما مي خندم ، جاهايي که بايد بخندد مخاطب و اين يعني دو ساعت بي دغدغه...

دو ساعت را به همراه قوطي هاي خالي راني مي ريزم دور و لبخند مي زنم به مردي که گرماي دستانش در ميان اين همه عاميانگي ، حقيقي ترين خوشبختي است ...

****

يک چيزهايي توي خانه ام گم مي شوند وقتي فکر مي کنند به آن ها بي اعتنا بوده ام. حالا شده اند 6 تا ؛ يک چنگال ميوه خوري ، يک نعلبکي چيني ، کليپس صورتي ، يک شيشه خالي مربا که براي روز مبادا بود ، يک سوزن خياطي و پروانه هاي نمازم...

خواهش مي کنم تو گم نشو از روي سلول هاي اين خانه، مهرباني لبخند آلود آرامش !

حنانه

balootesargardan — Tue, 15 Sep 2009 09:16:18 GMT

حنانه دور دستم پيچيده بود. شايد تو هم توي آن لحظات متوجه اش نبودي. حتي حواست به اين نبود که روسري سرم کني . آن ها هم حواسشان به حنانه نبود . "تو" گفته بودي اسمش حنانه است . يعني اولش که نگفتي بعدش که رفتي و من توي اتوبوس نشسته بودم که بروم حرم اس ام اس زدي که اسمش حنانه است. من چلّه داشتم آن روزها. چهل روز مي رفتم گوهرشاد و راستش چيزي نمي خواستم توي سجده هاي طولاني ام و دلم خوش بود به ذکرهاي منظم هر 6 ساعته مان. جوان هاي ناشي اي بودند آن دو مردي که لباس سفيد پوشيده بودند و برانکادر را مي آوردند. تو مجبور شدي خودت مرا بغل کني و حتي توي آمبولانس هم حواست به حنانه نبود. آرام اشک مي ريختي . توي تمام اين بيست و پنج سال آشنايي ، دو بار ديگر هم اشک ريختي . اولين بارش روزي بود که من با لباس هاي سفيد احرام ، يواشکي آمده بودم حرم و با تو قرار داشتم؛ گوهرشاد ! قرار بود آن روز روبروي گنبد طلا ، زير انعکاس نور آفتاب بي رمق زمستاني بر کاشي هاي آبي ، پيمان ببنديم. بعد مامورهاي حرم ما را بردند توي يک اتاق و بازجويي کردند که نسبتتان چيست . من ترسيده بودم . مي خواستند به خانواده ام زنگ بزنند. نگاه تو و دانه هاي حنانه مرا آرام کردند. بعدش که از تو امضا گرفتند ما رفتيم يک گوشه حرم و نماز خوانديم و تو گريه ات گرفت از حرف هايي که به من زده بودند. حتي حلقه را هم از انگشت دوم دست چپم ، درآوردند و لباس هاي آبي کم رنگ تنم کردند اما حواسشان به حنانه که دور دستم پيچيده بود نبود. تو تا پشت در شيشه اي آمدي و بعد در بسته شد. رنگش کرم بود و نور توي دانه هايش مي رقصيد. همان روز توي حرم بود که گفتم بيا يک ساعات مشخصي هر دو با هم ذکر بگوييم و بعد صدايمان توي آسمان با هم حل مي شود و خدا نامش را از توي صداي حل شدۀ ما مي شنود و لبخند مي زند. خدا تنها کسي بود که توي آن همه مخالفت و مانع براي ازدواجمان، کمکمان کرد و خودم هم باورم نمي شد بگذارند بالاخره با هم ازدواج کنيم. وقت ملاقات فقط ساعت 3 تا 5/3 بعدازظهر روزهاي فرد بود. و حالا حتما براي تو مشکل تر شده بود توي اين هواي گرم. دلم برايت مي سوخت و دوست داشتم مي شد گفت برو استراحت کن من به جايت مي روم بيمارستان. از پشت شيشه که نگاهم مي کردي من مي خواستم برايت دست تکان دهم که انگار فقط انگشت دست راستم که حنانه دور مچش پيچيده شده بود تکان کوچکي مي خورد و توي آن همه افراد ملاقات کننده ، فقط تو آن تکان مختصر را ديدي . همان روز بود که حنانه را هم دور دستم ديدي. از جوشن شروع کرده بوديم. هر روز يک ذکر. روزي که بالاخره اجازه دادند براي اولين بار بيايي خانه مان ، يک سال بعد از ذکر گفتنمان بود . آن روز ذکرمان " يا عدّتي في شدتي " بود: " اي ذخيره ام در سختي !". روزهاي اول آدم هاي زيادي مي آمدند مثلا ديدنم يا شايد ديدنت. اما من فقط منتظر تو بودم که ساعت 3 شود و پرده را کنار بکشند و تو تا ساعت 5/3 که پرده را دوباره مي کشيدند به من خيره شوي. من لبخند مي زدم به تو اما لبخندم انگاري ديده نمي شد. دکترها آن موقع نمي آمدند بالاي سرم که ببينند ضربان قلبم تندتر مي شود بين ساعت 3 تا 5/3 روزهاي فرد . روز عقدمان هم ضربان قلبم تندتر شده بود ، آنقدر که تب کرده بودم. ذکرمان آن روز " يا رب المسجدالحرام" بود . تو آن روز هم دستم را نگرفتي . دو سال و نيم از آشنايي مان مي گذشت و من حرارت دستانت را تنها از روي حنانه حس مي کردم. وقتي حنانه را در دستانت مي گرفتي و بعد مي دادي به من که ذکر بگويم ، حرارت دستانت از حنانه ليز مي خورد توي قلبم. دلم هواي دستانت را کرده بود . آمدم به تو بگويم که دلم هواي دستانت را کرده که اين خواهش ، فقط لرزش کوتاهي شد بر لبانم و تو آن لرزش را ديدي . ملاقات کننده ها که حالا کمتر شده بودند ، حرفت را باور نکردند . روزهاي اول ، آدم هاي زيادي مي آمدند و هر چه مي گذشت تعدادشان کمتر مي شد . آن ها به نبودنم عادت کرده بودند . عادت ويژگي آدمي است اما تو شايد نبودنم را عادت نکرده بودي که هر روز ملاقات پشت شيشه بودي راس ساعت 3. آن ها مي گفتند که من هيچي نمي فهمم و توي کما هستم . البته دکترها به اين حالت نمي گفتند کما. اما تو قبول نمي کردي و باور داشتي که آمدنت را مي فهمم. ذکرهايمان را هم کسي باور نداشت . اينکه هر روز 4 بار ، درست در يک ساعت خاص، با هم خدا را با يک نام بخوانيم تا صدايمان توي آسمان با هم حل شود و ... موبايل هايمان را با هم تنظيم کرده بوديم . حتي ثانيه اش را ! نمي خواستيم يک ثانيه هم عقب جلو باشيم. هنوز هم مي گفتم معجزه آن ذکرها بود که بعد اين همه وقت توانستيم ازدواج کنيم و تو تنها لبخند مي زدي. حنانه که دور دستم بود انگار دستان تو بود يا خدا ، فرقي نمي کرد .. انگار داشتيم با هم ذکر مي گفتيم . مي گفتم آنقدر با حنانه ذکر مي گويم تا دانه هايش نور شود و بعد محو شود .تو مي خنديدي که حنانه محو نمي شود. من روي جدول هاي دانشگاه راه مي رفتم و تو کنارم و با هم در سکوت غروب هاي پاييزي ذکر مي گفتيم و حنانه لاي انگشتانم مي چرخيد. حالا ديگر کسي نمي آمد ملاقات گاهي تک و توکي . اما من بي تابانه منتظر روزهاي فرد ساعت 3 بودم. تو هميشه خوش قول بودي گاهي يک ساعت جلوتر مي آمدي سر قرار. جلوي کتابفروشي دانشکده علوم اداري و من قلبم خيلي بي تاب مي زد وقتي قرارمان نزديک مي شد ؛ درست مثل گنجشک بي تابي که به پنجره مي کوبد و حالا درست راس ساعت 3 گنجشک به پنجره ICU مي زد. حالا ديگر کسي نمي آمد جز تو و هي به تو مي گفتند چرا بيخودي مي روي؟ او که چيزي نمي فهمد. رفتن تو چه خاصيّتي دارد که هي هر روز توي اين آفتاب دهن روزه مي روي پشت شيشه؟ قلبم با همين ملاقات هاي کوتاه زنده بود. ساعت 7 عصر بود و بايد سريع مي رفتم خانه. داشتيم تلفني حرف مي زديم . گفتم دلم برايت تنگ شده است . گفتي چند دقيقه صبر کن. و يک ربع بعد جلو در دانشگاه بودي . تنها 2-3 دقيقه هم را ديديم و رفتيم . گنجشک به شيشه ICU مي زد. سه شنبه بود. ساعت 3 پرده را کنار نمي کشيدند . يک لکه خون روي شيشه بود. انگار گنجشک سرش خوني شده بود از بس به شيشه زده بود. با 5 دقيقه تاخير کنار کشيدند... تو نبودي!!!! گنجشک تمام قوايش را جمع کرد و خودش را محکم به پنجره زد و بعد يک جسم سخت پايين افتاد. کنار تخت مردِ کنار تخت من....

****

وقتي آمدي توي سردخانه ، حنانه دور دستم نبود.

سبک شناسي

balootesargardan — Fri, 28 Aug 2009 18:39:18 GMT

از اتاق استاد خسته و کلافه مي آيم بيرون ... زيادي طول کشيده اين پايان نامه ...

حميد شريک خستگي هايم مي شود و من لب به شکوه مي گشايم که چه کار بيهوده اي مي کنيم ما ادبياتي ها که من دريافت و نتيجه گيري پايان نامه چه بنويسم؟ که کار يک کار سبک شناسي اي است و توصيفي ...

....

شريعتي به جاي حجاريان اعتراف مي خواند ...

....

او که اعتراف را نوشته کافي بود کمي سبک شناسي بداند و به قلم حجاريان بنويسد نه به قلم ايدئولوژيک خود ... تفاوت فاحش سبک شناسي نه يک دريافت تحقيقي که يک تکان عميق روحي است برايم و تنها چند قطره اشک ...

....

راست مي گفت دکتر محمدي که شايد تحليل شعر رودکي راه به جايي نبرد اما توي زندگي يک جاهايي به درد مي خورد...

زنان خانه دار

balootesargardan — Thu, 20 Aug 2009 09:40:18 GMT

خوش به حال زنان رهاي خانه دار که صبح حوالي ساعت10/5 که بار تازۀ ميوه فروشان از ميدان بار مي آيد مي روند خريد و بادمجان و سبزي خوردن با ريحان هايي با قيمت بيشتر و هلو و هندوانه و باميه مي خرند و تمام راه را به طرز درست کردن خورش باميه فکر مي کنند و بعد که بارهاي سنگينشان را به خانه رساندند مي روند و چند کيلو ليموي تازه را آب مي گيرند ....

خوش به حال زنان رهاي خانه دار که ناهار مي پزند و شام ِ زود مي پزند و ظرف مي شويند و لباس هاي زياد مي شويند و چيزي پوست لحظه هايشان را به آرامي فشار نمي دهد و نگاهشان را به دغدغه اي فرانمي خواند ...

خوش به حال زنان رهاي بي دغدغۀ خانه دار ...

balootesargardan — Tue, 04 Aug 2009 19:21:41 GMT

باز من دیوانه ام

مستم

باز می لرزد دلم دستم

باز گویی در جهان دیگری هستم

...

سه سال پیش توی آسمان بودیم ... لحظه های رهایی و احساس آغوش خدا ...

تا دقایقی دیگر جده ...

...

چه بی تابم امشب ....

به پرستو

balootesargardan — Wed, 29 Jul 2009 10:06:18 GMT

اين ها را که دارم برايت مي نويسم بخاطر اين ابري است که آمده توي من و مي بارد بي مهابا و دست بردار نيست ... هر چه دور مي زنم دور خودم و ظرف مي شويم دست بردار نيست ...

من ساده گريه مي کنم و جز حميد کسي را پيدا نمي کنم که اشک هاي بي سببِ دلتنگي ِ بي کلمه گانه ام را بفهمد يا لااقل گوش کند ... خب حميد چه کاري مي تواند بکند جز اينکه هق هقه هايم را گوش کند و از پشت تلفن چند بار صدايم کند به طوري که لبانش تک تک آواهاي اسمم را لمس کند و در انتها بگويد عزيزم ناهار بخور !

من دلم بهانۀ چيزهايي را کرده است که قلمم لکنتشان را گرفته ... مثلا اگر بگويم دلم هواي درخت بيد را کرده و پرستو را که بدود ، رها بدود و نگاه کردن به انگشتان پرستو را ، دقيقا اين ها نيست که ... تو فرض کن چيزي توي اکسيژن هوا پاشيده شده بود آن روز که دل را هاشور مي زد و حالا دل هواي آن را کرده است ...

مثلا اگر بگويم دلم هواي روزهاي دانشجويي را کرده ...هواي فهيمه را ..هانيه را ... طيبه و اسما و الهام و زينب را ... هواي کلاس ها را ... به اين معنا نيست که با ديدنشان اين حس از بين برود ... تو فرض کن آن روزها هوا پر بود از دانه هاي نوري که توي دلت قل مي خورد و حالا دل هواي قل خوردن چيزي در خودش را کرده ...

يا اگر بگويم دلم گريه مي کند براي زهرا و سارا دقيقا اين نيست که... دل هواي صداقت آبي اي را کرده که توي ديوار هاي يک دبيرستان قديمي دست ها و چشم هاي برّاق سه دختر دبيرستاني توليدش مي کرد ...

پرستوي من !‌ماجرا به اين جا ختم نمي شود ... تو فرض کن زمان دوختن آجرهاي باب ملک فحد ، مثلا خدا عاشق شده است و حالا دل نه دلتنگ گلدوزي آجرهاي مسجدالحرام که دلتنگ عاشقيت خدا شده است ... تو مي فهمي عاشقيت خدا را !!شايد هم نفهمي مثل من ، اما ديده اي ...

اين طور بگير که موقع سعي صفا و مروه يک گنجشک دلش از عشق ترکيده است بالاي آسمان کعبه ، و حالا دل نه هواي سعي صفا و مروه را که هواي ترکيدن دل از عشق را کرده است درست در آسمان بالاي کعبه ...

حالا پرستو اين ها را که مي گويم براي قاصدک ها نخوان ، اين ها فقط يک حس است که شايد يک زن ، وقتي زيادي ظرف مي شويد ، پاهايش شکايتشان مي کند .... در هر حال ، من اين روزها مثل يک زن درست و حسابي ، خانه را تميز نکرده ام از بس که دلم هي براي اين چيزها دلتنگي کرده است ....

صبح وداع

balootesargardan — Wed, 22 Jul 2009 10:53:18 GMT

آخرين صبح مدينه است . يک ساعت جلوتر از قرارم با حميد مي آيم توي صحن . هوا هنوز خنک است . دل بي تابي مي کند . همان حوالي دوراه المياه 6 مي نشينم ؛ رو به گنبد سبز . دل بي قراري مي کند . آتشي در گردش خونم شناور شده است . دل ناآرامي مي کند . سخني نيست ... حرفي نيست ... بيتي .. کلمه اي ... آوايي... مي نشينم و مناجات اميرالمومنين مي گذارم : مولاي يا مولاي ... مولاي يا مولاي ... مولاي يا مولاي ....

يک زن پاکستاني درست کنار من رو به گنبد مي ايستد .چند دقيقه اي دستانش را بالا مي کند و رو به گنبد کلماتي مي گويد . به زبان اردو حرف مي زند . بعد سرش را مي آورد پايين و با صورت اشکي مي گويد : وداع!!!

شانه هايم مي لرزد : هذا اليوم لي يوم الوداع

عربي نمي فهمد اما مي فهمد چه مي گويم ... چند کلمه اي به اردو سوال مي کند . نمي فهمم.

Can you speak English?

به اشاره مي گويد که نه ! که نمي تواند حرف بزند اما کمي مي فهمد . انگار مي گويد در مدرسه کمي خوانده .

صداي مناجات او را هم بي قرار کرده است . مولاي يا مولاي ...مولاي يا مولاي

بي تابي دلش را مي فهمم . دوباره چند جمله اي به اردو مي گويد . از اينکه نمي فهمم کلافه مي شود . آرام دستش را مي گيرم :

Mohamad is very kind

محمد رئوف

I love Mohamad

انا احب محمد

Goodbye is very hard

وداع محال

در حالي که اشک مي ريزد بعد از هر جمله ‍‍سر تکان مي دهد

دل بي قراري مي کند ... دستش را که نوازش مي کنم دستم را محکم مي گيرد و ديگر از اينکه اردو نمي فهمم کلافه نيست

صداي مناجات حالا سر مي خورد روي اشک هايمان .. سرش را مي گذارد روي شانه ام و گريه مي کند ... بغلش مي کنم ... واژه ها را رها کرده ايم ..

هراز گاهي به چشمانم نگاه مي کند و باز به گنبد خيره مي شود و به مناجات گوش مي کند ...

مرد عرب مي آيد و تذکر مي دهد که قبله آن سو است ... زن بلند مي شود . اشک هايش را پاک مي کند . به اردو چيزي مي پرسد . نمي فهمم. تکرار مي کند : name؟

- نرگس

چشمانش برق مي زند و ذوق زده مي فهماند که اسم او هم نرگس است

دوباره بغلم مي کند ... به گنبد سبز لبخند مي زند و مي رود ...

خادمان مسجدالنبي

balootesargardan — Wed, 17 Jun 2009 07:08:18 GMT

خادمان مسجدالنبي دختران نحيف سراسر پوشيده اي هستند که اگر به آن ها بگويي انا احبک ذوق زده مي شوند و جمله ات را تکرار مي کنند ... دختران نحيف سراسر پوشيده ، مسلماناني هستند که دغدغه شرک دارند و به فارسي ، ما ايراني ها را از بوسيدن و دستمال ماليد ن به ستون ها و ديوار هاي روضه پيامبر باز مي دارند که معتقدند محمد عبدالله و لا اله الا الله.... دختران نحيف سراسر پوشيده اي که آيات قرآن را زيبا تلاوت مي کنند و به تو اعتماد دارند اگر الله را وکيلت بگيري ... دختران نحيف سراسر پوشيده اي که لبخند مهرآميز تو را جواب مي گويند و در کارشان جدي هستند .... دختران نحيف سراسر پوشيده اي که ايراني ها آن ها را دوزخي مي دانند ....

گويي يک نفر دلم را محکم در هم مي پيچد وقتي دختر ايراني کنار گوشم نجوا مي کند اين ها دوزخي اند ... يک قطره اشک روي صورتم سر مي خورد و به الله هاي بالاي ستون ها و زنان عربي که رو به قبله ما نماز مي خوانند نگاه مي کنم ... صداي زيباي صوت دختر عرب که حافظ قرآن بود و زيبا قرآن مي خواند و موج مهرباني نگاه محمد توي صورتش بود توي گوشم مي پيچد ...

انّ الله ربّي و ربّکم فاعبدوه هذا صراط مستقيم (51 آل عمران )