بگشای لب که قند فراوانم آرزوست
ای آفتاب حسن برون آ دمی ز ابر
کان چهره مشعشع تابانم آرزوست
والله که شهر بی تو مرا حبس می شود
آوارگی کــوه وبـیـابانـم آرزوسـت
با لباسی سراسر سفید
وقلبی سراسر خدا
این روزها خیلی تنهام
خدا که می دانست من جسارت قربانی کردن اسماعیل هایم را ندارم خودش خنجر را به دست گرفته ویکی یکی دارد در برابر دیدگان من می برد وعجیب است که قوچی برون نمی آید وخنجر می برد
خدایا حالا خنجرت را بگذار بر گلوی من !زود باش تو خدایی وپر از قدرت!
خنجرت را بگذار وآخرین اسماعیل را هم قربانی کن!
زود باش! من منتظرم یادت باشد تو خدایی!
خدایی که این روز ها مرا در یک قبض مبهم رها کرده است
خدایی که امشب همسفر دور خانه اش طواف وداع می کند
خدایی که ........
امشب نمی توانم بنویسم......
از وقتی همسفر رفته من دیگه چیزی نخوندم .......
آهای کوزه گر شانه هایت را دریغ مدار!
ای که گفتی جان بده تا باشدت آرام جان
جان به غم هایش سپردم نیست آرامم هنوز
..............................
مــثـــل یــک سـاخـتـــــمان لـب دریـــــا
نــگــرانــم به کــشــش هـای بلند ابدی
یه اشکال کاملا فیزیکی؟؟؟
دیشب همسفر مدینه را به قصد کعبه ترک کرد واشک های همسفر درون مرا می آشوبید
و وقتی مقابل کعبه قرار گرفت مغز من منجمد شد
بعداز یک انفجار شدید دوباره قلبم آرام شد
شاید کارمند خدا دیشب دوباره به کسی گفته :
تـــــــــــــــــــــــــوکـــــــــــــــــل بـــــــــه خــــــــــــــــــدا!!
ته نشین می شوم
آرام
آرام
دارم ته نشین می شوم در ژرفای بی معنایی از سکوت
دارم ته نشین می شوم در لرد های سیاهی های وجودم
دارم ته نشین می شوم ورسوب می کنم در ظلمت وتاریکی عمیق بودنم
شیطان اهریمن ارس یا هرآن رب النوع ظلمت یا نیروی منفیی که تو بنامی انگشتش را از بالا گذاشته بر روی نقطه ثقل مغزم وفشار می دهد
وشقیقه های من تاب فشار ندارد
وپوستم ترک بر می دارد آن سان که خاک باغچه
وقلبم شکافته می شودآن سان که دریا برای موسی
هزار هزار تکه می شوم
وباز هم ته نشین می شوم
آرام....
آرام.....
ساقیا یک جرعه ای زان آب آتشگون که من
در میــان پختــگان عشــق او خامــم هنــوز
به عهد الست ...به تعهد ها ومسئولیت هایم فکر می کنم ..به چگونه زیستن ...به کارهای بزرگ وکوچکی که باید بکنم وباید می کردم..وبه پیر شدن وسر انجام مرگ!
جریان سیال ذهنم به همین جا ختم نمی شود وبه این قضایا از دیدگاه های دیگری هم فکر می کند . این دیدگاه خدا محور بود!
این روزها که می شود من اگزیستانسیالیسم بلند می شود در کنار من نیهیلیسم ....من اشعری ...من شاعر ..من... همه همه آن من هایی که در میقات باید فرو ریخت وپا گذاشت بر آن ها وبه میعاد رفت محرم شد...حج گزارد!!!
کار ما شاید این باشد
که در افسون گل سرخ شناور باشیم
کاش می دانستید این روزها چگونه اجتماع نقیضین شده ام!!
کوزه کوچک کج ومعوج ناصاف باکی ندارد از اینکه جزو متشبهون شود که کافرند وتصویر خدایشان انسان انگارانه است...... او به راستی و واقعتی تر از هر واقعیتی به شانه های محکم کوزه گر احتیاج دارد که اشک بریزد.
کوزه کوچک کج ومعوج ناصاف دلش می لرزد ومی ترسد از ابهت کوزه گری که لحظه دیدارش نزدیک می شود.
او از این همه کوچکی و کج ومعوجی وناصافی وسیاهی خودش می ترسد اما لحظه دیدار نزدیک می شود واو با همه ترسش بی تاب تر ومنتظر تر می شود!
کوزه کوچک کج ومعوج ناصاف می خواهد به مخاطب تنهایش که کوزه گر را در شبستان آفتاب نماز می برد ومی گوید که دوستش ندارد چیزی بگوید اما سراسر بغض است وسکوت می کند.
کوزه کوچک کج ومعوج ناصاف آشفته است چرا که نمی داند می تواند به شکوفه ها به باران برساند سلام خیلی ها را!
آهـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــای کــــــــــــــــــــو ز ه گـــــــــــــــــــــــــــــر!!!!!!
کوزه ات را در آغوش گیر وشانه هایت را دریغ مدار!
فقط به خاطر رنگ گندم!!!!!!!!!!
یه عالم مسافر خدا که می خندیدنو داشتن میرفتن واسه...
به قول پرستو نمیدونستن چه عظمتی در انتظارشونه!
آه خدای من !چقدر بی تابم!! قلبم چطور هنوز زنده است؟؟؟؟؟
منم که بی تو نفس میکشم زهی خجلت!!!!
قلبم قطعا منفجر میشد اگه مریم پیشم نبود اگه کارمند خدا منو نمی برد فرودگاه اگه پرستو رو که ۸-۷ ساعت تنها منتظر مونده بود و"سعی" کرده بود و دوستشو ندیده بودو......نمی دیدم .مطمئنم دیشب بعد از اون سعی زمزم در انتظار پرستو بود
قلبم منفجر می شد اگه بانوی آبی ها نمی اومد
آه.....!!!!
بی تابم آنچنان که.......
لفظ وگفت وصوت را بر هم زنم
همسفر من دیشب رفت والان پیش محمد رحمه للعالمینه
حالا خیلی خیلی خیلی بی تابم برای رفتن ! امروز غسل می کنم وضو می گیرم وخودم لباس احرام می دوزم
خدایا..........
نيست در من تاب زيبايي
حوريان چشمه در زير غبار ماه:
اي تماشا برده تاب تو!
زد جوانه شاخه عريان خواب تو
در شب شفاف
او طنين جام تنهايي است
تار و پودش رنج وزيبايي است
در بخار دره هاي دورمي پيچد صدا آرام:
او طنين جام تنهايي است
تار و پودش رنج وزيبايي است
وبه دنیای پاکی ها نیاز دارم
تو می توانی بگویی شعار است ودورم از.....
اما من خدای خودم را نفس می کشم
و در این میان ترسی را که دارم .....
هنوز از خرید لباس احرام می ترسم
هنوز برای مرگ آماده نیستم
حس می کنم کاری را که باید می کردم در فرصت حیات هنوز نکرده ام
یقین....یقین....یقین
هنوز برای میقات ومیعاد آماده نیستم
دلم به جا نیست
همه چیز با کندن تو از خودت از زندگی ات واز همه علقه هایت شروع می شود. مگر نه در شهرت ساکنی؟سکونت سکون؟ حج نفی سکون !زندگی چیزی که هدفش خودش است یعنی مرگ نوعی مرگ که نفس می کشد مرگی جاندار زیستنی مرداری بودنی مردابی
حج: جاری شو
زندگی حرکتی دوری دوری باطل آمد ورفتی تکراری وبیهوده کار اصلی؟ پیر شدن نتیجه واقعی؟ پوسیدن
نوسانی یکنواخت وابلهانه. شکنجه ای سزیف وار
وحج عصیان تو از این جبر ابلهانه از این سرنوشت ملعون سیزیفی
برون رفتن از نوسان تردید ودور زندگی تولید برای مصرف مصرف برای تولید
حج بودن تو را که چون کلافی سر در خویش گم کرده است باز می کند........
حج ـدکتر شریعتی
او می گفت شما زیادی تو هوایید.تو آسمونید به زبون خودمونی تر هپروتی اید
می گفت دنیای رئال جدی تر از این حرفاس می گفت این همه احساسی بودن خوب نیست و......
می گفت چرا هر حرفی رو این همه ادبی می گید؟؟
اصلا یه خدا بیشتر نیست یعنی چی خدای بچگی ها وخدای آبی ها و......؟؟!!
او تا حدودی راست میگه راستی می گفت شماها ومخصوصا دوستات افسرده ایدو....
من نظرمو تو کامنتا می دم بعدا
حالامنتظر آسیب شناسی بچه های ادبیات هستماز دیدگاه مخاطبام.
یا علی!
مادر مهربانانه به جزوه های پراکنده کف اتاق
به دو سه کتاب باز روی میز
به لیوان نیمه پر چای
به یک سیب کوچک درون بشقاب
وبه خط خطی های روی جزوه من نگاه می کند ومی گوید:
خوب می دهی چرا می ترسی؟
ترس ......ترس....ترس
دست هایم را در موهایم فرو می کنم ومغزم را فشار می دهم
تا آن دو مصرع مزاحم از ذهنم فرو ریزد ومن حفظ کنم
نظریه شوپنهاور وسارتر وهگل را
اصول فلسفه فارابی وابن سینا وابن رشد را....
حالا دو مصرع مزاحم لغزیده اند توی چشم هایم
دست هایم را در مو هایم فرو می کنم و.....
چشم هایم داغ می شوند
چیزی از ذهنم فرو می ریزد
یک مشت کلمات خیس می ریزد روی خطوط سیاه جزوه:
چون طهارت نبود کعبه وبتخانه یکی است
..........
پاک شو اول پس دیده بر آن پاک انداز
الهی"لا تواخذنی بما نسیت ولا ترهقنی من امری عسرا"
بار خدایا"بر من مگیر به خاطر آنچه فراموش کرده ام ومرا تکلیف سخت طاقت فرسا نفرما" کهف ۷۳
من چه گویم یک رگم هشیار نیست
یه عمر ادبیات خوندن منو عاجز کرده از توصیف فقط همون چند دقیقه
صدای المیرا که در حد احساس بود ونرون های عصبی ام هیچ سعیی برای ادراک نمی کردن
فقط سکوت وشاید اشک
تنها دو جمله پایانی المیرا تو ذهنم هست:بگو شکر ! بگو لبیک!
یادم نمی یاد به کارمند خدا چی گفتم و طیبه وپرستو
فقط می دونم خیلی ترسیده بودم از خدای کعبه ازخدای کعبه خدای کعبه تا صبح مثه ...نمی دونم مثه چی..تا صبح ترسیدم از خدای کعبه از خدایی که منو تو ایام اعتکاف مسجدالحرام یا مسجد النبی خواسته از خدای غیرتمندی که پرواز منو از همسفر جدا کرد تا تنها ومجرد برم همانگونه که هنگام مرگ!!!!!!تا صبح من ترسیدم!
یادمه پرستو اشک می ریخت واز پشت گوشی اشکاش گونه هامو خیس کرده بود شاید براش مولانا خوندم:
با لب او چه خوش بود گفت وشنید وماجرا
خاصه که در گشاید وگوید خواجه اندر آ
شاید هم فقط سکوت کردم.............
غروب یه چیزی نوشته بودم که می خواستم اینجا پستش کنم اما با حادثه اون شب دیگه محملی واسش نیست
حالا من گیجم گیج گیج گیج گیج گیج
باید تمام امروز را در آفتاب بایستم تا تمام تنم جوانه بزند!!
یا علی
آه!
