خادمان مسجدالنبي دختران نحيف سراسر پوشيده اي هستند که اگر به آن ها بگويي انا احبک ذوق زده مي شوند و جمله ات را تکرار مي کنند ... دختران نحيف سراسر پوشيده ، مسلماناني هستند که دغدغه شرک دارند و به فارسي ، ما ايراني ها را از بوسيدن و دستمال ماليد ن به ستون ها و ديوار هاي روضه پيامبر باز مي دارند که معتقدند محمد عبدالله و لا اله الا الله.... دختران نحيف سراسر پوشيده اي که آيات قرآن را زيبا تلاوت مي کنند و به تو اعتماد دارند اگر الله را وکيلت بگيري ... دختران نحيف سراسر پوشيده اي که لبخند مهرآميز تو را جواب مي گويند  و در کارشان جدي هستند .... دختران نحيف سراسر پوشيده اي که ايراني ها آن ها را دوزخي مي دانند ....

گويي يک نفر دلم را محکم در هم مي پيچد وقتي دختر ايراني کنار گوشم نجوا مي کند اين ها دوزخي اند ... يک قطره اشک روي صورتم سر مي خورد و به الله هاي بالاي ستون ها و زنان عربي که رو به قبله ما نماز مي خوانند نگاه مي کنم ... صداي زيباي صوت دختر عرب که حافظ قرآن بود و زيبا قرآن مي خواند و موج مهرباني نگاه محمد توي صورتش بود توي گوشم مي پيچد ...

انّ الله ربّي و ربّکم فاعبدوه هذا صراط مستقيم (51 آل عمران )

بار اول بيشتر باورت مي شود که داري مي روي به سرزمين وحي ... از بس که بعد از سفر اول خواب مي بيني که داري مي روي از بس که تخيل مي کني لحظه لحظه سفر را و از بس که با هر کسي که مي رود همراه مي شوي ، توي سفر دوم باورت نمي شود ... بيشتر از قبل باورت نمي شود .. ناباوري است که مي چرخد توي تو...

خودم را رها کردم ... خودم را پرت کردم در اتمسفر سفر با هر آنچه که خواهد داشت ... با هر آنچه که پيش خواهد آمد و سهمم آرامش بود و شکرا لله و نخواستن .... نخواستن را حميد يادم داد... او گفت احرام يعني نخواستن و من حتي نشانه هم نخواستم و همه چيز براي قلبم بيشتر از کفايتش بود ....

 هواپيما اوج گرفت ... دست حميد توي دستم بود ... من کان يرجو لقاء الله فان اجل الله لآت ..

شب شده بود و اتوبوس هنوز به نگاه سبز محمد نرسيده بود و دل بي قراري مي کرد ... تب داشتم ... تمامم بي قراري مي کرد و حميد بود و بودنش آرامش بود ... چند باري خوابم برد از بس که تب داشتم و وقتي بيدار شدم نزديکي هاي مدينه بود و او که رفته است مي داند نزديک شدن به شهر پيامبر چه مي کند با دلت.... اشک بود و اادخل يا رسول الله و سکوت حميد و اتوبوسي که نمي رسيد به مناره هاي مسجد پيامبر ...

ساعت 12 بود و تا 2 بايد صبر مي کردم و دلم گنجشک گيجي بود که به در و ديوار مي کوبيد ....

شب کوچه ها مدينه را دست در دست حميد قدم زديم تا گنبد خضرا ، هر آينه منتظر بودم قبل از رسيدن به گنبد از خواب بيدار شوم اما .... السلام عليک يا رسول الله ! ...

 تمام سنگيني هايي که مي شود روي قلب و روح يک نفر باشد با قدم زدن در صحن رسول الله از روي من برداشته شد ...

وارد مي شوي و ستون است و الله هاي بالاي ستون ... سکوت است و بهت و باز هم آرامش مهرباني اين مهمان نواز مهربان 

 من امشب هفت شهر آرزوهايم چراغان است ! ...

چقدر آشنا است اولين نماز : الحمدلله رب العالمين ... الرحمن الرحيم ....

همان آرامش که سکينه اش غلظت شديد يافته ... همان لبخند و همان سبکي ... مثل يک پر آرام و نسيم وار اين سو و آن سو مي روم توي مسجد رحمه للعالمين ...

بايد امشب بروم

بايد امشب چمداني را

که به اندازه ي پيراهن تنهايي من جا دارد

بردارم

و به سمتي بروم که درختان حماسي پيداست

رو به آن وسعت بي واژه که همواره مرا مي خواند

....

....

بال هايم کو‌؟؟

شور عجيبي باران مي خورد توي قلبم و خودم را به نفهميدن مي زنم نکند اين شور تمامم کند و من نرسم به دوباره ي نگاه محمد و دوباره ي طوافي غزل وار و ....

چيزي توي چشم هاي حميد مي رقصد

حال عجيب مبهمي ندارم، حس غريب ناشناسي مرا در خود فرو نبرده است، به طرز ساده اي آرامم، به طور صريحي خوشحالم، و به شيوه اي کودکانه دلتنگ چرخيدن و غزل خواندن و طواف کردنم... اين روزها را آرامم و خوشحال آنگونه که دختر بچه اي از در آغوش کشيدن عروسکش، به چيزي فکر نمي کنم، تنها مناجاتي روبروي نگاه سبز محمد و طوافي سرمست گونه قلب کوچک هجران کشيده ام را بس است اين روز ها با شور سوسني رنگ اين اشتياق خوشحالم و آرام به طرز صريح و ساده اي...